Im dalej tym widoczniej.

…myślałam, że wiesz jaki kolor ma szczęście. Nie wiesz, prawda? Niby cała paleta do wykorzystania, a jednak ciemność zaciera kontury. Byłam pewna, że wszystko co nas dotyka nie jest przypadkowe, że tak długo jak wydycham pustkę z piersi zaciągając się Tobą będę spokojnie oddychać, że wierzac w potęgę miłości zachłysnę się nią tak mocno, że nie będzie już miejsca na pytania bez odpowiedzi. Naiwność prowadzi do granic zwątpienia, a najgorsza jest czekająca za szlabanem bezsilność. Twierdzisz, że mogę wszystko. Tak… nic mnie nie ogranicza, poza bezsilnością. Błądzę w poszukiwaniu prawdy, którą przecież znam. Tylko nie potrafię się przyznać sama przed sobą, że to prawda oczywista. Ufałam, że dajesz coś wiecej niz prostą talię złudzeń i teraz, w ciszy rzeczywistości, układam dwustronne puzzle prawdy od nowa. Powieki są po to żeby nie patrzeć jak odchodzisz na zawsze. Ponoć żaden ból nie trwa wiecznie. Kiedyś nadejdzie świt, który przyniesie ukojenie. Równowaga w przyrodzie musi być zachowana…