Rzekła do mnie PstrÓśka, nie udawaj greka
Pokaż że jest w tobie, choćby źdźbło człowieka
Jakiś teatr wymyśl, niech się kręci scena
Wszak cię nie opuszcza, twej poezji wena

Myślę ja więc sobie, szkoda próżnych gadek.
Role porozdaję, uśmiech niech zwycięża
Onufrego wzorzec – Jacek to Przypadek
Ten co mu się marzy, rola Krysi męża

I tu szkopuł powstał, która kandydatka
Mogła by tej roli, móc najlepiej sprostać
Pstro czy też Maskana, trudna to zagadka
Albo która Zuzi, rolę winna dostać?

Myślę takoż sobie, niech że ludu racja
Tu na łamach bloga, sama się wypowie
Wszak panuje przecie, w kraju demokracja
No i nie dostanę, wałkiem po mej głowie.

Adam

ps. Do ilu głosów walczymy? bo nie wiem czy rodzinę obdzwonić….

Ja pstro, przyznaję się bez bicia, że mam czas, mam chęć, ale pomysłu na notkę nie mam żadnego. Zatem pozostałe czynniki leżą odłogiem, bo nic mi po nich. Żeby jednak nie było tak za namiętnie któryś dzień z rzędu zapodam jakiś cytat, zupełnie wyrwany z kontekstu. Ale to nic nie szkodzi, bo jak już cytowałam procesa: wpis jest tylko pretekstem.

I okazało się, że obrazki z przeszłości nas, kobiety, ścigają. Bajeczki, jakimi byłyśmy karmione. Dziewczynka pochyla się nad żabą i całuje ją w pyszczysko? I wszystko jest lepiej? To wieczne marzenie i iluzja spowodowały wyraźny podział. [...] iluzją oczywiście nie jest młoda dziewczyna nachylająca się wdzięcznie nad ropuchem. Iluzją jest dalszy ciąg. Całowanie żaby ma nam, kobietom, uświadomić, że warto. Warto szukać żab (czy innych straszydeł), bo jeśli będziemy wytrwałe, w końcu z jakiejś żaby wyskoczy królewicz. /by Grochola

Co za tym idzie …. Skoro panie mają w opcjach wieczne poszukiwanie, zatem każdy z panów ma szansę, że w czyichś oczach zostanie królewiczem :D (dobrze zinterpretowałam?)

Dawno dawno temu spotkały się wszystkie ludzkie uczucia i namiętności. Szaleństwo rzuciło pomysł, by zabawić się w chowanego. „Wy się ukryjcie, a ja będę szukać”, powiedziało.
Najszybciej schowało się lenistwo, bo tam, gdzie stało. Prawda nie zrobiła tego wcale, gdyż wiedziała, że i tak wyjdzie na jaw. Piękno ukryło się w tęczy, wiara w błękicie nieba, wolność w powiewie wiatru, zazdrość w oczach człowieka, rozwaga tuż przy ziemi. Miłość w krzaku róż. Szaleństwo odkryło wszystkie kryjówki, tylko miłości nie mogło znaleźć. W końcu dostrzegło różany krzew i tak gwałtownie się nań rzuciło, że kolczaste gałęzie wykłuły miłości oczy. Od tej chwili miłość jest ślepa i przemierza świat prowadzona przez szaleństwo…… wyczytałam ostatnio u Blue, a że mi się spodobało, to sobie podkradłam tutaj :)

Zrobiłam ten wpis i tak sobie pomyślałam, że musi wiosna za progiem. bo jak nie namiętność, to miłość się przeplata między moimi wierszami (znaczy słowami). Chociaż z drugiej strony co się ma przeplatać?. Przecież tak naprawdę to życiu nadaje sens. To sprawia, że wstajesz rano z uśmiechem na ustach i z takim samym uśmiechem zasypiasz. Kartezjusz powiedział : Całe szczęście i pomyślność naszego życia zależy od dobrego użytku, jaki zrobimy z naszych namiętności …Zatem do dzieła! ;)

…myślałam, że wiesz jaki kolor ma szczęście. Nie wiesz, prawda? Niby cała paleta do wykorzystania, a jednak ciemność zaciera kontury. Byłam pewna, że wszystko co nas dotyka nie jest przypadkowe, że tak długo jak wydycham pustkę z piersi zaciągając się Tobą będę spokojnie oddychać, że wierzac w potęgę miłości zachłysnę się nią tak mocno, że nie będzie już miejsca na pytania bez odpowiedzi. Naiwność prowadzi do granic zwątpienia, a najgorsza jest czekająca za szlabanem bezsilność. Twierdzisz, że mogę wszystko. Tak… nic mnie nie ogranicza, poza bezsilnością. Błądzę w poszukiwaniu prawdy, którą przecież znam. Tylko nie potrafię się przyznać sama przed sobą, że to prawda oczywista. Ufałam, że dajesz coś wiecej niz prostą talię złudzeń i teraz, w ciszy rzeczywistości, układam dwustronne puzzle prawdy od nowa. Powieki są po to żeby nie patrzeć jak odchodzisz na zawsze. Ponoć żaden ból nie trwa wiecznie. Kiedyś nadejdzie świt, który przyniesie ukojenie. Równowaga w przyrodzie musi być zachowana…

Namiętność sprawia, że przestajemy jeść, spać, pracować. Burzy nasz pokój. Obraca wniwecz całą przeszłość.
Nikt nie lubi, kiedy jego świat rozsypuje się na kawałki. Dlatego ludzie starają się przewidzieć zagrożenia i go unikać, bo dzięki temu udaje im się podeprzeć kruchą konstrukcję, która i tak ledwo stoi. To inżynierowie minionych spraw.
Są tacy, którzy postępują inaczej: rzucają się na oślep w wir namiętności, w nadziei że ona rozwiąże wszystkie problemy. Składają na barki innych całą odpowiedzialność za własne szczęście i całą winę za ewentualne niepowodzenia. Są rozdarci między euforią, bo przydarzyło im się coś cudownego, a rozpaczą, bo jakieś niespodziewane zdarzenie wszystko zniszczyło.
Bronić się przed namiętnością, czy ślepo jej ulec? Co jest mniej niszczycielskie?
Nie wiem.
Paulo Coelho

Tak się wczytałam i tak po prawdzie też nie wiem. A wy?

Zabawa konkursowa trwa, chociaż z tym zliczaniem smsów to mają chyba niezłe opóźnienia, skoro wyniki są jakie są. Ale to przecież dopiero trzeci dzień, więc wszystko się zdarzyć może. I dobrze by było, gdyby urden dostał się do pierwszej dziesiątki, bo Martyna będzie musiała wybierać wśród kulinariów, bo te w tej kategorii dominują. W oczekiwaniu na kolejne rezultaty głosowań zapodam jakieś mądre słowa i nie będą to słowa mojego autorstwa. Wiem, wiem, moje przemyślenia są ponadczasowe /odkaszlnięcie/, ale przychodzą chwile, gdzie trzeba się zadumać nad sensem innych słów niż moje. Tym razem będzie to Anthony de Mello. No to słowo na niedzielę…

Pewnego razu uczeń skarżył się mistrzowi:
- Opowiadasz nam różne historie, a nigdy nie odkryjesz ich znaczenia.
Mistrz odpowiedział:
- Czy byłbyś zadowolony, gdyby ci ktoś ofiarował owoc i pogryzł go przedtem?
Nikt nie może odkryć za ciebie twojego znaczenia. Nawet mistrz.

Jeżeli chciałaś bym poczuł się źle
udało się.
Chyba dla śmiechu
rozpadałaś deszcz
kiedy przechodziłem koło Twoich drzwi.
Teraz już na pewno wiem

Odcięłaś mnie
jak się odcina od ściany bluszcz
i postawiłaś w kolejce
chociaż nie zaczęło się na serio nic.
W ręce ściskam kwit
- to chyba żart
krople rozmywają tłusty druk
koślawej siódemki.

Nie znalazł się przed tobą nikt
by odwagę mieć
postąpić ze mną właśnie tak.
Mógłbym się od ciebie odciąć sam
kłamiąc
przyjaźń, po co komu więcej,
ale to ty

odcięłaś mnie
jak się odcina od ściany bluszcz
i postawiłaś w kolejce
chociaż nie zaczęło się na serio nic.
W ręce ściskam kwit
- to chyba żart
krople rozmywają tłusty druk
koślawej siódemki.

Przez ciebie
- dla siebie obcy
nie mogę odejść
spod wyszczerzonych w deszczu drzwi
Chcę żebyś wiedziała,
że nie tym razem
to nie ja
ani obcy nam zupełnie ktoś
ty

odcięłaś mnie
jak się odcina od ściany bluszcz
i postawiłaś w kolejce
chociaż nie zaczęło się na serio nic.
W ręce ściskam kwit
- to chyba żart
krople rozmywają tłusty druk
koślawej siódemki.

Tercy

Do tych słów powstała jeszcze muzyka, ale nie mam jej w swoim posiadaniu. Jak będzie mi dane ją mieć, podzielę się z Wami :)

W peesie napiszę, że wyszedł już zbiór wierszy, które to Tercy pisał z Blue, a które można w tej części wirtualnego poletka poczytać TE KA .

W związku z konkursem na Blog Roku Redakcja alternatywnie wspierać będzie blog, w którym pasja kapie z każdego wpisu, blog, który porywa fantastycznymi zdjęciami, blog, który oszałamia opisami wypraw, blog, którego Autor poświęcił sporo czasu i energii aby przybliżyć temat polskich budowli sakralnych przeciętnemu zjadaczowi chleba i wreszcie blog, który jest prowadzony w niezwykle interesujący sposób. Zresztą sami zobaczcie:

http://urden.pl/blog/

Redakcja alternatywnie prosi więc stałych bywalców, weekendowych komentatorów, wstydliwych czytaczy a nawet proxy_podglądaczy o wsparcie dla Urdena. Wystarczy wysłać sms o treści H00845 na numer 7122 (koszt to jedyne 1,23 w całosci przekazany przez organizatorów na szczytny cel) by zyskać wdzięczność Redakcji, radość z powodu spełnienia dobrego uczynku, że o samozadowoleniu wynikającemu ze wsparcia osób niepełnosprawnych w ich walce z chorobą nie wspomnę.
Można już głosować, więc komórki w dłoń! a potem komórki ślubnych, kochanek, rodziców i dzieci, a także sąsiadów, kolegów z pracy i znajomych…
Liczymy na Was. Dziękujemy.

Moja przyjaźń z Mask nie opiera się na hektolitrach wypitej kawy w knajpce. Nie opiera się na buszowaniu po sklepach w poszukiwaniu cudownych butów czy przecudnych perfum. Nie opiera się nawet na cotygodniowych spotkaniach przy śledziku, który lubi pływać. Mask mieszka tam. Ja tu. Muru się nie przeskoczy… Na szczęście Bell był wizjonerem i dzięki niemu możemy rozmawiać ze sobą bez ograniczeń. Dzieki niemu i usłudze darmowy numer. Tak więc rozmawiamy, śmiejemy się, milczymy…(normalnie jak z Onufrzakiem, tylko przy jego gadulstwie milczenie jest wykluczone).
Podczas pierwszej tegorocznej rozmowy, w którymś momencie Maskana powiedziała:

… a może właśnie dla siebie postanowiłam, że popełnię zbrodnię przeciwko tradycyjnemu veto składanemu wszelkim obietnicom, postanowieniom i oczekiwaniom noworocznym. Nowy Rok powitał mnie wyrwaną rzeczywistości kartką papieru i nadpalonym przez emocje ołówkiem. Walcząc z strachem stanęłam twarzą w twarz z własnymi demonami. Delikatnie oswajałam kłębiące się myśli, dające nadzieję złudzenia, niespełnione czułości i życiodajne tęsknoty po to, by na ostatnim kawałku czystego papieru wykreować nową, bezpieczną dla emocji, wolną od pustych słów i zdeptanej godności rzeczywistość.
Obdarowałam się hojnie, może nawet zbyt hojnie ale kto lepiej ode mnie wie, czego pragnę i co uchroni mnie przed naiwnością, za którą płacę łzami.
Szczęście jest blisko. Nie gonię. Zaczekam…

Zamyśliła mnie tymi słowami. Bo może to jest tak, jak powiedział Phil Bosmans : Ze szczęściem czasami bywa tak jak z okularami, szuka się ich, a one siedzą na nosie.

- zrobiłam Ci kawę.
…
- tak, rozczarowanie jest częścią życia. Kiedy już osiągniemy to czego pragneliśmy, wejdziemy na szczyt, popatrzymy na swoje dokonania, doznajemy rozczarowania. Bo już wszystko za nami. Bo już w tej konkretnej sprawie nie możemy lepiej, bardziej, mocniej… Czy nie prościej jest zostawić sobie mały margines błędu? choćby po to, żeby móc czuć niedosyt, którym można sypnąć w oczy rozczarowaniu?
I jeszcze ludzie… Tak… ludzie rozczarowują najboleśniej. Kiedy w grę wchodzą emocje, każda rysa boli jak otwarte złamanie. Ponoć prawdziwej przyjaźni nic nie może zawieść, a miłości zniszczyć. Ale gdy do głosu dochodzi rozczarowanie… co wtedy? Sądzisz, że wszystko można wybaczyć? Zapomnieć – owszem, ale czy wybaczyć?
…
- Twoje milczenie jest tekstem, który najłatwiej zinterpretować. Myślisz, że bez wskazówek bezbłędnie skoreluję to co powinnam wiedzieć z tym czego nie mówisz?
…
- już zinterpretowałam. Wszystko stało się jasne…